Na pustyni jest się samotnym. Równie samotnym jest się wśród ludzi.

Jesień zaczyna wyciągać ze mnie wszystkie smutki i żale jakie w sobie noszę. Moje zbyt niskie ciśnienie staje się jeszcze niższe przez pochmurne niebo i deszcz. Marznie mi nos, marzną mi stopy, ręce, wszystko. Lubię jesień, ale tylko na zdjęciach. Albo wtedy, kiedy nie robię z siebie poczwarki siedzącej w kokonie z koca. 

Za 6 dni znów przywitam Warszawę, skończy się wysypianie, skończy lenistwo, które już dawno przestało być słodkie i wręcz mi przeszkadza. Mogłam spożytkować ten czas zupełnie inaczej, za co teraz mam do siebie pretensje, ale spokojnie, jest więc stabilnie, nic nowego. 

Najgorsze są wieczory, a te nastają coraz szybciej. Wtedy jest cisza, jestem sam na sam ze swoimi myślami i przeraża mnie to. Na szczęście mogę zagłuszyć to "Wiedźminem" Sapkowskiego, którego sagę czytam po raz drugi. Odżywają wspomnienia, odżywają osoby, życie staje się odrobinę łatwiejsze. (a propos osób - wszystkiego najlepszego)

Nie, nie brak mi nikogo. Akurat w tej kwestii wyłączyłam uczucia, zaczęłam realnie myśleć. Nie można tęsknić za kimś, kogo już nie ma. Za czymś co już nie wróci, a nawet jeśli, to nie będzie takie samo jak było. I nie tęsknie, możecie mi wierzyć lub nie. Nie mam też do nikogo żalu, pretensji. Nie oczekuję przeprosin ani też sama nie czuję się zobowiązana kogokolwiek przepraszać. 

Mogę spać do 12.00 i dalej a jednak czuję się senna i bez odrobiny życia. W słuchawkach Metallica, która też ożywia wspomnienia. Cholera, serio? Aż tak bardzo zebrało mi się na wspominki? Przed chwilą ubolewałam nad przyszłością. A tymczasem tkwię w teraźniejszości, która jest równie nieprzyjemna. 

Zawsze słyszałam, że jestem egoistką. Ostatnio doszłam do wniosku, że najchętniej to zostałabym Matką Teresą, z resztą moje zachowanie jest temu już bardzo bliskie, a CHOLERA zapomniałam o sobie i czas najwyższy to zmienić. Bo mam wrażenie, że już nikt nie pamieta o mnie. 

Wypełniła mnie jesienna apatia. Dobranoc.

***